Systemowa terapia rodzin

rodzina02W psychoterapii systemowej rodzinę traktuje się jako system, dla którego znajdują zastosowanie wszystkie prawa ogólnej teorii systemów, wykorzystywanej w wielu dyscyplinach nauki. Jeśli więc w jakimkolwiek punkcie systemu pojawiają się problemy, to zakłada się, że dotyczą one całego systemu – w naszym przypadku rodziny.

W podejściu systemowym bardzo ważne jest że terapia nie opiera się na pracą z deficytami, patologiami czy zaburzeniami. Każdy może dokonać zmian w oparciu o swoje mocne strony, bez koncentrowania się na brakach. Terapia ma pomóc uświadomić rodzinie jej zasoby i nauczyć ją ich używania. Źródeł zasobów terapeuci systemowi upatrują w dziedzinach życia, w których klient sobie dobrze radzi i osiąga sukcesy, ale także w wyobrażeniu sobie życia po rozwiązaniu problemu.

Terapia systemowa pozwala nie tylko uporać się z nękającym rodzinę problemem, ale często jest dla jej członków bardzo ciekawym doświadczeniem, które pozwala każdemu z nich funkcjonować znacznie lepiej i czerpać z życia więcej satysfakcji. Dla rodziny terapia stanowi doświadczenie pogłębiające lub umożliwiające wzajemne zrozumienie i wzmacniające więzi w sposób niezagrażający autonomii osób ją tworzących. Często w czasie terapii rodzina po raz pierwszy zaczyna odczuwać satysfakcję z możliwości funkcjonowania właśnie w takim składzie, a poszczególne osoby tworzące ją, zaczynają w rodzinie widzieć swoją siłę a nie przeszkodę w rozwoju osobistym.

Terapia systemowa jest z założenia terapią krótkoterminową, przy uwzględnieniu specyfiki problemu klienta może trwać od kilku spotkań do około roku, półtora. Sesje terapeutyczne odbywają się raz na 2–3 tygodnie, w miarę postępowania procesu terapeutycznego odstępy między spotkaniami mogą być jeszcze dłuższe. Z rodziną zawsze powinno pracować dwoje terapeutów.